வங்கியின் காசாளரும் வாடிக்கையாளரும்

  ஒருமுறை வங்கியின் கிளைஒன்றில் வாடிக்கையாளர் ஒருவர்தன்னுடைய கைச்செலவிற்கு பணம் எடுக்கச் சென்றார். அந்த வாடிக்கையாளர் பணம் எடுப்பதற்கு தேவையானவாறு படிவத்தை சரியாக பூர்த்தி செய்து காசாளரிடம் கொடுத்தார். காசாளர் வாடிக்கையாளர் பணம் எடுப்பதற்காக சமர்ப்பித்த படிவத்தை சரிபார்த்து வாடிக்கையாளர் கோரிய பணத்தைக் கொடுத்தார்.

 வாடிக்கையாளர் பணத்தை வாங்கிய பின்னர் சரிபார்த்தபோது, அவர் படிவத்தில் நிரப்பிய ரூ.1,20,000 க்கு பதிலாக 1,40,000 ரூபாயை காசாளர் கொடுத்ததை உணர்ந்தார். காசாளர் தனது தவறைப் பற்றி அறியாததைக் கண்ட வாடிக்கையாளர், அமைதியாக தனது பையில் அந்த பணத்தை வைத்துக்கொண்டு வங்கியிலிருந்து வெளியேறினார்.

 அது தன்னுடைய தவறோ இல்லையோ ஆனால் அந்த பணத்தை தன்னுடைய பையில் வைத்தவுடன், தனக்குகூடுதலாக கிடைத்த ரூ.20,000ரூபாய் பற்றி கவலைப்பட ஆரம்பித்தார்.

 ஒரு கணம்அந்த  வாடிக்கையாளர் அது நம்முடைய பணமன்று அதனால் கூடுதலாக பெற்ற அந்த பணத்தைத் திருப்பித் தர வேண்டும் என்று நினைத்தார், ஆனால் அடுத்த நொடியே  தற்செயலாக ஒருவருக்கு அதிகப் பணம் கொடுத்தால் அந்தப் பணத்தைத் திருப்பித் தர யார் முன்வருவார்கள் அதனால்கூடுதலாக கிடைத்த அந்த பணத்தினை அப்படியே வைத்துகொள்வோம்? என  மீண்டும் மாற்றியோசித்தார், அவர் கூடுதலாக கிடைத்த அந்த பணத்தை ஏன் திருப்பித் தர வேண்டும் என்று அவரது மனதில் தோன்றியது, ஆனால்கூடுதலாககிடைத்த பணத்தைத் திருப்பித் தராததற்கு அவரது மனம் மீண்டும் ஏதாவது சாக்குபோக்கு அல்லது காரணத்தைக் கூறி கொண்டிருந்தது.

 ஆனால் அவரது மனசாட்சியின் குரல் உள்ளே இருந்து கொண்டு  யாரோ செய்த தவறை நீ பயன்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது அதனால் கூடுதலாக கிடைத்த அந்த பணத்தினை திருப்பி கொடுத்துவிடு என உறுத்திகொண்டேயிருந்தது 

அதனால் அந்த வாடிக்கையாளர்கூடுதலாக கிடைத்த அந்த பணத்தை வைத்துக் கொள்ளலாமா வேண்டாமா என்று முழு நேரமும் யோசித்துக் கொண்டேயிருந்ததால் அவருடைய மனத்தில் அமைதியின்மை அதிகரித்துகொண்டேயிருந்தது.  அவர் நேரத்தைப் பார்த்தார், அது வங்கியை மூடும் நேரம். என்பதை காண்பித்தது

 அதனால் அந்த வாடிக்கையாளர் உடன் கூடுதலாக அவருக்கு வழங்கப்பட்ட அந்த 20,000 ரூபாயை எடுத்துக்கொண்டு வங்கிக்குத் திரும்பினார். கூடுதலாக கிடைத்த பணத்தைத் திருப்பித் தர முடிவு செய்த உடனேயே, அந்த வாடிக்கையாளரிடைய அமைதியின்மையும் பதற்றமும் குறைய ஆரம்பித்தன

 வங்கியின் பணிநேரம் முடிவடைவதற்குள் வாடிக்கையாளர் வங்கியை அடைந்து காசாளரிடம் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தார்.

 வாடிக்கையாளர் பணத்தை திருப்பி கொடுத்ததும், காசாளர் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார். தொடர்ந்து காசாளர்,  “தம்பி, நீங்கள் எனக்கு ஒரு பெரிய உதவி செய்தீர்கள், ஏனென்றால் நீங்கள் இந்த பணத்தை திருப்பித் தரவில்லை என்றால், எனது சம்பளத்தில் இருந்து இந்த பணம் பிடித்தம் செய்யப்பட்டிருக்கும். மிக்க நன்றி, இந்த பணத்தை உங்கள் குழந்தைகளுக்கு இனிப்புகள் வாங்க பயன்படுத்திடுக" எனக்கூறி. தனது சட்டைப் பையில் இருந்து ஆயிரம் ரூபாயை எடுத்து வாடிக்கையாளரிடம் கொடுத்தார்,

  வாடிக்கையாளர் சிரித்துக் கொண்டே, “சகோதரரே, நான்தான் உங்களுக்கு நன்றி யுள்ளவனாக இருந்து உபசரிப்பு செய்யவேண்டியுள்ளவானக இருக்கிறேன்." எனதக்கூறினார்.

  காசாளர் ஆச்சரியப்பட்டு, "ஆனால் நீங்கள் ஏன் எனக்கு நன்றி தெரிவிக்கின்றீர்கள்? " எனக்கேட்டார

  அதற்கு வாடிக்கையாளர்,  "நீங்கள் தவறுதலாக கொடுத்த 20,000 ரூபாய், ஆனதுநான் என்னை சுயமதிப்பீடு செய்ய எனக்கு ஒரு வாய்ப்பளித்தது. இந்த தவறை நீங்கள் செய்யாமல் இருந்திருந்தால், நான்   என் பேராசையை வென்று அதிலிருந்து வெளியே வருவதன் மூலம் என்னால் வெல்ல முடிந்திருக்காது. . பல மணிநேர என்னுடைய மனப் போராட்டத்திற்குப் பிறகுதான் என்னால் வெற்றி பெற முடிந்தது. இந்த அரிய வாய்ப்புக்கு நன்றி” என்று கூறினார்.

ஒரே மாதிரியான இரண்டு சிலைகள் -அரசனுக்கு சிற்பி விடுத்தசவால்..!

 அது குளிர்காலமாக இருந்ததால், காலையில் சூரியனின் வெப்பம் நன்கு பரவியபின்னர் ஒரு அரசனின் அவை துவங்கியது. மன்னனும் அனைத்து அமைச்சர்களும்,  ஏராளமான பொது மக்களும் அவையில் இருந்தனர்.

 சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு நபர்அந்த அவைக்கு வெளியில் வந்து நின்றுகொண்டு அரசவைக்குள் செல்வதற்கு  அரசவையின் பாதுகாவலர் மூலம்  அந்த அரசனிடம் அனுமதி கோரினார் உடன் மன்னர் அந்த புதிய நபர் அரசவைக்குள் வருவதற்கு அனுமதி வழங்கினார்

 அந்த புதிய நபர் அரசவைக்குள்ளே வந்தவுடன், “அரசே,  நான் ஒரு சிற்பி, நான் ஒரு சவாலுடன் இந்த அரசவைக்கு வந்துள்ளேன்.  நான் இந்த சவாலுடன் பல அரசவைகளுக்கு சென்றுள்ளேன், இதுவரை யாராலும்  அந்த சவாலை வெற்றிகொள்ள முடியவில்லை.  அந்த சவாலை இந்த அவையில் கூறுவதற்கு எனக்கு அனுமதித்திடுக ." எனக்கூறினார் 

உடன்  அந்த அரசன், “சிற்பியே அந்த சவாலை கூறிடுக?” என உத்தரவிட்டார்.

 அதனை தொடர்ந்து அந்த சிற்பியானவர், “நான் இரண்டு சிலைகளை தயார் செய்துள்ளேன். ஒன்று வைரத்தால் ஆனது மற்றொன்று கண்ணாடியால் ஆனது. அவ்வாறான இவ்விரண்டு சிலைகளில் எது வைரத்தால் ஆனது என்பதை அடையாளம் கண்டு மிகச்சரியாக கூறவேண்டும். இந்த சவாலுக்கு உங்கள் அரசவையில் உள்ள எவரும் பதிலளிக்கலாம்

 சரியாக கூறினால் வைரச் சிலையை இந்த அரசவைக்கு கொடுத்துவிடுவேன், ஆனால் தவறாக கூறினால் வைரச் சிலையின் மதிப்பிற்கு இணையான பணத்தை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும். ." என தன்னுடைய சவாலை அந்த அரசவையில் கூறினார்

அரசன் அந்த சிற்பியின் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டார்,சிற்பியின் இரண்டு சிலைகளும் அரசவையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டன

 அரசவையில் இருந்த அனைவரும் அந்த சிற்பியின்சிலைகள் இரண்டும் வேறுபாடு எதுவும் அறிந்து கொள்ளமுடியாதவாறு ஒரேமாதிரியாக இருப்பதை கண்டு ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர்

ஏனெனில் அவ்விரண்டு சிலைகளும் ஒரே மாதிரியாகவும், ஒரே அளவாகவும், ஒரே தோற்றத்துடனும், ஒரே நிறத்துடனும், ஒரே மாதிரியாக ஒளி பிரதிபலிக்குமாறும்  இருந்ததால் அவ்விரண்டிற்கும் இடையே வேறுபாடு எதுவும் கண்டுபிடிக்கமுடியாத நிலையில்  அந்த அவையிலுள்ள அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.

 அரசன் ஒவ்வொரு கோணத்திலும் சிலைகளை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தார், ஆனாலும் அந்த அரசனால் எது வைரத்தாலான சிலை எது கண்ணாடியால் ஆன சிலைஎன வேறுபடுத்தி காண முடியவில்லை

அவையிலிருந்த அமைச்சர்களாலும் சரியானதை சொல்லத் தெரியவில்லை.

 ஏனென்றால் அவர்கள் தோற்றால், அரசன் அந்த வைரச்சிலைக்கு சமமான  பணம்  கொடுப்பதோடு மட்டும் முடிவதில்லை அந்த அரசனின்  கௌரவத்தையும் பாதிக்கும். என்பதால் யாரும் பதில் சொல்ல முன்வரவில்லை.

 சிறிது நேரம் கழித்து, சிற்பி , “இந்த அரசவையிலுள்ள எவராலும் வைரத்திலான சிலை எதுவென்  கூறமுடியவில்லை அதனால் நான் தான் வெற்றிபெற்றவனாக ஆகின்றேன் அரசே வைரச்சிலைக்கு சமமான பணத்தினை எனக்கு கொடுக்கின்றீர்களா ?" எனக்கூறினான்

  சிற்பி அவ்வாறு கூறியதும், அரசவையில் குழுமிபொதுமக்களில் இருந்த ஒரு முதியவர்,  அரசனின் முன்சென்று, “ அரசே நான் இந்த சவாலை ஏற்கிறேன். நான் இவைகளுள் எந்த சிலை வைரச்சிலை எனக்கூறுவதற்கு முயற்சி செய்யலாமா?" என வேண்டினார் உடன் மன்னரும் அம்முதியவருக்கு அனுமதி அளித்தார்

அதனை தொடர்ந்து அம்முதியவர்  இரண்டு சிலைகளையும் சுற்றி பார்த்துவிட்டு கவனமாக அவ்விரண்டு சிலையையும் தொட்டுபார்த்தார். ஒரு நிமிடம் கழித்து. எது வைரச்சிலை என சரியாகச் சுட்டி காட்டினார்

சிற்பியானவர் அம்முதியவர் சுட்டிகாட்டிய சிலையை காண்பித்து , “ இதுதான் வைரச்சிலையா ? " என  கேட்டார் 

முதியவர் நம்பிக்கையுடன், "ஆம் நான் காட்டியதுதான் வைரச்சிலை" என்று பதிலளித்தார்.

 அதற்கு சிற்பி, “ அரசே முதியவர் மிகச்சரியாக வைரச்சிலை எதுவென காட்டிவிட்டார் அதனால்.நான் உறுதியளித்தபடி இந்த வைரச் சிலையை அரச கருவூலத்திற்கு கொடுத்து விடுகிறேன்” என்றார்.

 அந்த அரசவையில் இருந்த அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்து முதியவரை வாழ்த்தினர். அரசன்மிகவும் ஆர்வமாக அம்முதியவரிடம், “முதியவரே இதுதான் வைரச்சிலை என உங்களால் எவ்வாறு மிகச்சரியாக அடையாளம் காண முடிந்தது?” என்று கேட்டார்.

 அதற்கு அம்முதியவர் சிரித்துக் கொண்டே, “ அரசே அதுவொன்றும் பெரிய கம்பசூத்திரம் இல்லை  மிகஎளிமையானது. நாம் அனைவரும் வெளியில் சென்றால் நம்முடைய உடலின் மீது சூரிய ஒளி படுகின்றது அதனால் நம்முடைய உடல் வெப்பமடைகின்றது, இவ்விரண்டு சிலைகளும்அவ்வாறே வெளியே சூரிய ஒளி படுமாறு கொண்டுவரப்பட்டு இந்த அரசவையில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அதனால் இவ்விரண்டு சிலையையும் தொட்டேன். வைரத்தால் செய்யப்பட்ட சிலை குளிர்ச்சியாக இருந்தது, ஆனால் கண்ணாடியால் செய்யப்பட்ட சிலை சூடாகஇரு்நதது. அதனால் வைரச்சிலை எதுவென என்னால் கூற முடிந்தது.” எனக்கூறினார்

நாம் எதிர்கொள்கின்ற ஒவ்வொரு செயலும் நிகழ்காலத்திலிருந்து வெளிப்படும்

ஒருமுறை அரசன் ஒருவருக்கு  தனது அமைச்சரின் அறிவாற்றலில் திருப்தியடைய வில்லை. எனவே, அவர் தான்கூறும் செய்தியை அமைச்சரின் வீட்டிற்குச் சென்றுஅவரிடம் கூறும்படி தனது தூதுவருக்கு உத்தரவிட்டார்.  அமைச்சரின் பிறந்தநாளின்போது தனது வீட்டிற்கு அரசனின் செய்தியுடன்தூதுவன் வந்தபோது அமைச்சர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தர்.

அரசனின் தூதுவர், “இன்று மாலையில் அமைச்சர் தூக்கிலிடப்படுவார்” என்ற செய்தியை அமைச்சரிடம் கூறினார் இந்தசெய்தியைக் கேட்டதும் அமைச்சரின் வீட்டிலிருந்த அமைச்சரின் நண்பர்கள், உறவினர்கள் ஆகிய அனைவரும் ஆடாது அ்சையாது நின்றுவிட்டனர். அதனைதொடர்ந்து  அங்கு குழுமியிருந்த அமைச்சரின் நண்பர்களும், உறவினர்களும் மிகவருத்தமடைந்து கதறி அழுதனர்

ஆனால் அமைச்சர் மட்டும் இசையையும் நடனத்தையும் அனுபவித்து சிரித்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தார். அவ்வாறான அமைச்சரின் செயல் அரசனின் அந்த உத்திரவானது தனக்கானது இல்லை என்பது போல் இருந்தது

 இதை கண்ட அரசனன் தூதுவர் திகைப்புடன்  “இன்று மாலையில் அமைச்சர் தூக்கிலிடப்படுவார்” என்ற அரசனின் செய்தியை அமைச்சரிடம் மீண்டும்அறிவித்தார்

இரண்டாவதாக அரசனின் தூதுவர் கூறியதைக் கேட்ட அமைச்சர், தூதுவரிடம், “தூதுவரே அரசரக்கு என் சார்பாக நன்றியை கூறிடுக. நான் இறப்பதற்கு முன் மகிழ்ச்சியாக செலவிடுவதற்கு இன்னும் சில மணிநேரங்களே உள்ளன. நான் இறக்கவேண்டிய நேரத்தினை என்னிடம் முன்கூட்டியே கூறி பெரிய உதவியை எனக்கு அரசர் செய்திருக்கிறார்  இப்போது நான் இறப்பதற்கு முன் மகிழச்சியாக கொண்டாட முடியும். எனவே தூதுவரே அரசருக்கு என் சார்பாக நன்றியை கூறிவிடுக” எனக்கூறிய பின்னர் அமைச்சர் தொடர்ந்து மகிழச்சியுடன் இசைக்கேற்ப நடனம் ஆட ஆரம்பித்தார்.. இதை கண்ட அரசனின் தூதுவர் அமைச்சரின் நடவடிக்கை குறித்து ஒன்றும் புரியமால்  அரசனிடம் அமைச்சரின் செய்தியை கூறிவிடலாம் என திரும்பிசென்றார்.

தூதுவர் அவ்வரசனின் அவையை அடைந்ததும், , “ அமைச்சரிடம் அவருடைய தூக்குத் தண்டனையபற்றிக் கூறினீர்களா? என்னுடைய உத்தரவினை கேட்ட பிறகு அமைச்சரின் எதிர்வினை என்ன?” என்று  அரசன் தூதுவரிடம் வினவினார்

உடன் தூதுவர் , "அரசே உங்களுடைய உத்தரவினை கேட்டபிறகுதான் அமைச்சர் மகிழ்ச்சியுடன் மிகவும் துள்ளிக் குதித்து நடனமாடிக் கொண்டிருக்கின்றார், அவர் சார்பாக உங்களிடம் நன்றி சொல்லும்படியும் என்னிடம்கூறியனுப்பினார்." என பதிலளித்தார்

தனது சொந்த மரணச் செய்தியில் யாராவது மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியுமா என்று அரசனால் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை, உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள அரசனே நேரடியாக மந்திரியின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அமைச்சர் மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடுவதையும் பாடிக்கொண்டிருப்பதையும் அவ்வரசன் கண்டார்.

மன்னன் அமைச்சரிடம் , “இன்றிரவு உன் மரணம் உள்ளது , ஆயினும் நீ சிரித்துக் கொண்டும் மகிழ்ச்சியுடன் பாடிக்கொண்டும் நடனமாடிக்கொண்டுமிருக்கின்றாய்” என்று கேட்டார்.

அமைச்சர் முதலில்அரசன் தன்னுடைய வீட்டிற்கு வந்ததற்காக நன்றி தெரிவித்துவிட்டு, “இதற்கு முன்பு நான் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியதில்லை. ஏனெனில் என்னுடைய சரியான மரண நேரத்தைச் சொல்லி பெரிய உதவி செய்தீர்கள். என்னுடைய  மரணத்தைக் நான் கொண்டாடுவது எனக்கு இப்போது எளிதாகிவிட்டது”. எனக்கூறினார் 

இதைக் கேட்ட மன்னன் வாயடைத்துப் போய் நின்றுவிட்டான், தன் அமைச்சர் நடப்பு காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதையும், மரணத்திற்கு அஞ்சவில்லை என்பதையும் உணர்ந்தார். அரசன் அமைச்சரிடம், “உனக்கு மரணத்தால் வருத்தம் இல்லை என்றால் அது பயனற்றது அதனால் என்னுடைய உத்திரவு நீக்கம்செய்யப்படுகின்றது ." என க்கூறினார் 

கற்றல்: நாம் அனைவரும் அச்சம் நிறைந்த சூழலில் வாழ்கிறோம். ஆனால் நாம் எதிர்கொள்கின்ற ஒவ்வொரு செயலும் நிகழ்காலத்திலிருந்து வெளிப்படும் என்பதால் நாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வது நல்லது

தந்தையின் கடிதம்

ஒரு நகரத்தில், ஒரு சிறுவன் தனது பெற்றோருடன் வாழ்ந்தான், அவனது தாத்தா பாட்டி வெகுதூரத்தில் வேறொரு நகரத்தில் வசித்து வந்தனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோடை விடுமுறையின் போது பெற்றோர்கள் தங்களுடைய மகனை அவனது தாத்தா பாட்டி வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். 15-20 நாட்கள் அங்கேயே தங்கிவிட்டு திரும்புவார்கள். அந்த சிறுவன் தொடர்ந்து அங்கு தங்குவதையே விரும்பினான்.இது ஒவ்வொரு ஆண்டும் தொடர்ந்தது.

காலப்போக்கில், அந்த சிறுவன் வளர்ந்து பெரியவனாகி வந்தான். ஒரு நாள் சிறுவன் தன் பெற்றோரிடம், “இப்போது, நான் பெரியவனாகிவிட்டேன், அதனால் நான் தாத்தா பாட்டி வீட்டிற்கு தனியாக செல்ல முடியும். எனவே என்னைத் தனியாகப் போக விடுங்கள்.”என்கூறினானஅ

 பெற்றோர்கள் முதலில் சம்மதிக்கவில்லை ஆனால் சிறுவன் வற்புறுத்தியபோது அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால் பெற்றோர்கள் அந்த சிறுவனது பாதுகாப்பு பற்றி. கவலைப்பட்டனர் அதனால், சிறுவன் தனியாகப் பயணம் செய்யத் தேவையானவாறு அனைத்தையும் அந்த சிறுவனுக்கு பயிற்சி அளித்தனர்.

சிறுவன் தன் தாத்தா பாட்டி வீட்டிற்கு தனியாக செல்ல வேண்டிய நாள் வந்தது.

சிறுவனை வழிகூட்டி அனுப்பவதற்காக பெற்றோர்கள் சிறுவனுடன் வந்தனர். சிறுவன் தொடர்வண்டியின் படுக்கைவசதியுடன்  கூடியஉட்காருமிடத்தில் வசதியாகஉட்கார்ந்த பின்னர், அவனது பெற்றோர் தொடர்வண்டியை விட்டு வெளியே வந்தனர், தொடர்வண்டி புறப்படும் வரை காத்திருந்து வழிகூட்டி அனுப்பினர்

அவ்வாறு தொடர்வண்டிக்கு அருகில் காத்திருந்தபோது, அந்தசிறுவனுடைய தந்தை ஜன்னல் அருகில் நின்று கொண்டு மகனுடன் பேசிக் கொண்டே இருந்தார். அவ்வாறு தந்தை பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது  ஜன்னல் வழியாக ஒரு உறையை அவனிடம் கொடுத்து, “மகனே, வழியில் பயனத்தின்போது தனிமையாக இருப்பதால் பயம் உருவானால்,இதை திறந்து படித்திடுக. இது உன் பயத்தினை போக்கி உனக்கு அமைதிப்படுத்த உதவும்.” எனக்கூறினார் 

அவருடைய மகன் அந்த உறையைவாங்கி  கவனமாக தன்சட்டைபையில் வைத்துக் கொண்டு அவனது பெற்றோரிடமிருந்து விடைபெற்றான்.

மேலும் சிறுவன் சிரித்துக்கொண்டே தன் தந்தையிடம், “அப்பா எனக்கு எல்லாம் நினைவிருக்கிறது. கவலைப்படாதீர்கள்” எனக்கூறினான் தொடர்வண்டி புறப்படுவதற்கான சமிக்ஞை கிடைத்ததால் உடன் அந்த சிறுவன் பயனம் செய்த தொடர்வண்டி தன்னுடைய பயனத்தினை துவங்கியது

தொடர்வண்டி நிற்கும் ஒவ்வொரு  தொடர்வண்டி நிலையத்திலும் பொதுமக்கள் அந்த தொடர்வண்டியில் ஏறுவதும் இறங்கி செல்வதுமாகதங்களுடைய பயனத்தினை தொடர்ந்தார்கள். சிறுவன் இதையெல்லாம் வேடிக்கையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எல்லோரும் யாரோ ஒருவரின் துனையுடன் பயனம் செய்வதைக் கண்ட அந்த சிறுவன், விரைவில் தனிமையாக இருப்பதாக உணர ஆரம்பித்தான்.

ஒரு தொடர்வண்டி நிலையத்தில், வாட்டசாட்டமான பெரிய மனிதர் ஒருவர் அந்த சிறுவனின் பெட்டிக்குள் நுழைந்து உட்கார்ந்தார். முதல்முறையாக தனியாக பயணம் செய்த சிறுவன் அந்த மனிதனை பார்த்து பயந்தான். இரவு தூங்க முயன்றான்,  அந்த மனிதனைப் பற்றி நினைத்ததால் அந்த சிறுவனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை

அதிகம் பயந்து நடுங்கினான் அப்போதுதான் தன்னுடைய தந்தையின் கடிதம் நினைவுக்கு வந்தது. தன்னுடைய சட்டை பையிலிரு்நது அந்த உறையை திறந்து அதிலுள்ள கடிதத்தினை  படித்தான்

அந்த சிறுவனின் தந்தை  - “ அன்பு மகனே பயப்படாதே.  நானும் இந்த தொடர்வண்டியின், பக்கத்து பெட்டியில் உன்னுடன் பயனம் செய்து கொண்டுஇருக்கிறேன்..” என எழுதியிருந்த அந்தக் கடிதத்தைப் படித்தவுடன், சிறுவன் முகம் பிரகாசமாகி, பயம் மறைந்தது மகிழ்ச்சியுடன்பயம் எதுவுமில்லாமல் தூங்க ஆரம்பித்தான் 

கனவின் பலன்கூறுவதற்கான பரிசு

 

ஒருமுறை அரசன் ஒருவனின் கனவில் தன் பற்கள் அனைத்தும் உடைந்திருப்பதை போன்றும்  பெரிய முன்பல் ஒன்று மட்டும் எஞ்சியிருந்ததைபோன்றும். கண்டார்  அந்த அரசன் அத்தகைய கனவைக் கண்டதால் மிகவும் மனம்கலங்கினார்.

மறுநாள் காலையில், அந்த அரசன் தனது கனவை அமைச்சரிடம் விவரித்தார், அதன் அர்த்தத்தை அறிய விரும்பினார். உடன் அவ்வாறான கனவுகளுக்கான அர்த்தத்தை கூறுகின்ற கனவு நிபுணர்களை அழைத்து அந்த கனவின் அர்த்தம் குறித்து கேட்க வேண்டும் என்று அமைச்சர் அரசனிடம் அறிவுறுத்தினார்.

அதனால் தன்னுடைய நாட்டில்  உள்ள கனவு நிபுணர்கள் அரசவைக்கு நேரில் வந்து, அரசனின் கனவின் அர்த்தத்தை சரியாக கூறிடுமாறும் அதைச் சரியாகக் கணிக்கக்கூடிய எவருக்கும்தகுந்த பரிசுப்பொருட்கள் வழங்கப்படும் என்றும் அந்த நாடுமுழுவதும்  அறிவிப்பு ஒன்று  வெளியிடப்பட்டது, .

ஒரு நாள் கழித்து,  கனவு நிபுணர் ஒருவர்அரசவைக்கு வந்து அந்த அரசனை வணங்கி, “அரசே!  உங்கள் கனவின் சரியான அர்த்தத்தை என்னால் கூற முடியும்". எனக்கூறினார் 

அரசன் தான் கண்ட தனது கனவு முழுவதையும் அவரிடம் கூறியபின்னர் , "சொல்லுங்கள், இந்த கனவின் அர்த்தம் என்ன?" என அவரிடம் வினவினார் 

தொடர்ந்து  கனவு நிபுணர் சோகமான முகத்துடன், “அரசே! உங்கள் கனவு சோகமானது. உங்களது உறவினர்கள் அனைவரும் உங்களுக்கு முன் ஒருவர் பின் ஒருவராக இறந்துவிடுவார்கள் என்பதை இந்தக் கனவு உணர்த்துகின்றது". என அரசனின கனவிற்கான அர்த்தமாவதாகக் கூறினார்

இதைக் கேட்ட மன்னன் கோபமும் வருத்தமும் அடைந்து தன் காவலாளிகளை அழைத்து உடனடியாக அந்த  கனவு நிபுணரை கைது செய்து சிறையில் அடைக்கு மாறு  உத்தரவிட்டார்.

அடுத்த நாள், மற்றொரு கனவு நிபணர் அந்த அரசவைக்கு வந்து, “அரசே! இப்போது என்னிடம் உங்கள் கனவைச் சொல்லுங்கள்,  அதன் அர்த்தத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல முடியுமா என முயற்சிசெய்கின்றேன்" என வேண்டி நின்றார். அரசன் அந்த கனவு நிபுணரிடம் தனது கனவை விவரித்தார்

அதைக் கேட்டஅந்தமற்றொரு கனவு நிபணர் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, “அரசே இது ஒரு நல்ல கனவு. நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அந்த கனவு உங்கள் உறவினர்களை விட நீங்கள் நீண்டநாட்கள் நிறைவான வாழ்க்கையைப் பெறுவீர்கள் என்பதே இதன்அர்த்தமாகும்" எனக்கூறினார்

இதைக் கேட்ட அரசன் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அவருக்கு ஏராளமான பொற்காசுகளை பரிசாக வழங்கினார்

, இருவரும் அரசனின் கனவுக்கு ஒரே அர்த்தத்தைதான் கூறினார்கள், ஆனால் ஒருவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார், மற்றவர் பரிசு பெற்றார். முதல் கனவு நிபுணர் அரசனுக்கு கனவின் அர்த்தத்தை சொல்ல நேர்மறையானசொற்களை பயன்படுத்தாததால் கைது செய்யப்பட்டார், மற்றொருவர் அதே செய்தியை தெரிவிக்க நேர்மறையான சொற்களை பயன்படுத்தி கனவின் அர்த்தத்தை கூறினார் அதனால் பரிசுகளை பெற்றார்.

கற்றல்: நாம் ஒரு செய்தியைச் சொல்லும்போது, அதை எவ்வாறுச் சொல்கிறோம்,அதாவது  அந்தச் செய்தியை மற்றவர்கள் தெரிந்து கொள்வதற்கு நாம் தேர்ந்தெடுக்கும்சொற்கள் நேர்மறையாகவா அல்லது எதிர்மறையாகவாஎன்பதை பொருத்து,  பெரிய வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் எப்போதும்  செய்திகளை கூறும் சொற்களை புத்திசாலித்தனமாக நேர்மறையானதைதேர்ந்தெடுத்திடுக.

வாழ்க்கையில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்த நேரம் எது

ஒருமுறை கோடீஸ்வரர் ஒருவரிடம் ஒருவர் நேர்காணல் செய்தார். நேர்காணல் செய்பவர் கோடீஸ்வரரிடம், "ஐயா, உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்த நேரம் எது?" என வினவினார்
  இதற்கு கோடீஸ்வரர், “நான் வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியில் நான்கு நிலைகளைக் கடந்துள்ளேன், இறுதியாக  உண்மையான மகிழ்ச்சியின் அர்த்தம் புரிந்தது.
 நான் செல்வத்தையும் வளங்களையும் குவித்தது என்னுடைய முதல் கட்டமகிழ்ச்சியாகும். அதாவது இந்த கட்டத்தில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன், ஆனால் நான் விரும்பிய மகிழ்ச்சி எனக்கு கிடைக்கவில்லை.
நான் மதிப்புமிக்க பொருட்களையும் அரிய பொருட்களையும் சேகரிக்கத் தொடங்கியபோது இரண்டாவது கட்டமகிழ்ச்சியாகும், ஆனால் இதுவும் தற்காலிகமானது விலைமதிப்பற்ற பொருட்களின் பளபளப்பினால் உருவான என்னுடைய மகிழ்ச்சி  நீண்ட காலம் நீடிக்காது என்பதை உணர்ந்தேன்.
பின்னர் மூன்றாவது கட்டம் வந்தது, அதில் எனக்கு பெரிய செயல்திட்டம் கிடைத்தது, அந்த நேரத்தில் எனது நாட்டில் பெட்ரோலிய விநியோகத்தில் 95% மீது நான் கட்டுப்பாட்டை வைத்திருந்தேன், மேலும் ஆசியாவிலும்  ஆப்பிரிக்காவிலும் உள்ள நாடுகளுக்கு கிடையே கடல் போக்குவரத்தினை கட்டுபடுத்திடுகின்ற மிகப்பெரிய கப்பல் உரிமையாளரானேன். ஆனால் அந்த நேரத்திலும் நான் நினைத்த மகிழ்ச்சி எனக்கு கிடைக்கவில்லை.
பின்னர் நான்காவது கட்டம் வந்தது.
மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளுக்கு சக்கர நாற்காலிகள் வாங்கித் தருமாறு எனது நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டபோது. நண்பரின் ஆலோசனையின்படி உடனடியாக அவற்றை கொள்முதல் செய்தேன் அதனை தொடர்ந்து  அவருடன் சென்று மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளுக்கு சக்கர நாற்காலிகளை நானே ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று என் நண்பர் வலியுறுத்தினார். அவர் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தியதால் நான் ஒப்புக்கொண்டு அவருடன் சென்றேன்.
நான் அந்த இடத்தை அடைந்து, அந்தக் குழந்தைகளுக்கு நானே சக்கர நாற்காலிகளைக் கொடுத்தேன். அந்த சக்கர நாற்காலிகளை அவர்களிடம் ஒப்படைக்கும் போது, அந்தக் குழந்தைகளின் முகத்தில் ஒரு வித்தியாசமான மகிழ்ச்சியை கண்டேன். பின்னர், அவர்கள் அனைவரும் அந்த சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்துமிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதை கண்டேன்.
நாங்கள் அனைவரும் சுற்றுலா மையத்தில் இருப்பது போலவும், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வது போலவும் எனக்கு மனத்தில் காட்சி தோன்றியது.
அப்போது எனக்குள் உன்மையான மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தேன். நான் அவ்விடத்தை விட்டு கிளம்பும் போது, அந்தக் குழந்தைகளில் ஒருவன் என் கால்களை இறுக்கமாக கட்டிபிடித்துகொண்டான்.
நான் குனிந்து அக்குழந்தையிடம்  - உனக்கு வேறு ஏதாவது தேவையா? என வினவியபோது அந்த குழந்தை  - இல்லை, நான் உங்கள் முகத்தை எப்போதும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன், அதனால் நான் உங்களைமீண்டும் சந்திக்கும் போது, நான் உங்களை அடையாளம் கண்டு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி கூற முடியும்.
எனப்பதில் கூறியது இந்த பதில் என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது மட்டுமல்லாமல், வாழ்க்கையைப் பற்றிய எனது பார்வையை முற்றிலும் மாற்றியது. அந்த நேரத்தில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாக உணர்ந்தேன், உண்மையான மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன என்பதை உணர்ந்தேன்.
கற்றல்: மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்ற செயலே உண்மையான மகிழ்ச்சியாகும்

இன்று நாம் எதைக்கொடுக்கின்றோமாஅதுவே நாளை நமக்கு கிடைக்கும்

கோடை விடுமுறை என்பதால்,  ஒருவர் தன்னுடைய, மகனுடன்  ஊருக்கு அருகிலிருந்த மலைக்கு சுற்றுலாபோன்று சென்று அன்றைய பொழுதினை கழிககலாம் என முடிவுசெய்தார். அவ்வாறான மலையேறுகின்ற சுற்றுலா செல்வதற்கு தேவையான பொருட்களை சேகரித்த பின் இருவரும் மலையேறுவதற்கு புறப்பட்டனர்.
அவர்கள் இருவரும் மலை ஏறி சென்றுகொண்டிருநத போது, மகன் திடீரென்று கால் இடறி  கீழேவிழுந்தான்,அவ்வாறு கீழேவிழும்போது அவனுடைய வாயிலிருந்து  "ஆஹா" என்றவாரு ஒரு உரத்த குரல் வந்தது
உடன், மலைகளில் இருந்துஅதே "ஆஹா"  எனும் குரல்  மீண்டும் மீண்டும் கேட்டது -.
 தொடர்ந்து அவன் அதைக் கேட்டு ஆச்சரியப்பட்டு, “யார் அங்கே?” என்ற கேள்வியை கேட்டான்.
என்ன ஆச்சரியம் , "யார் அங்கே?", என அதே குரல்திரும்பவும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டமுறைக் கேட்டது
அந்த சிறுவன் மிகஆர்வத்துடன், “யார் அது?” என்று கூவினான்.
உடன் அந்த குரலும், “யார் அது?” பதிலுக்கு பலமுறைவினவியது
யாரோஒருவர் தான் பேசுவதை திருதிரும்பு  பேசுகின்றனரே என இப்போது, சிறுவன் கோபமடைந்து, "கோழையே நீ யார் என பதிலளி" என்று கத்தினான்.
உடன் "கோழையே நீ யார் என பதிலளி.." என்று மீண்டும் அதேகுரல்  திரும்பவும் ஒன்றுக்குமேற்பட்டமுறை கூறுவதை கேட்டான்.
அதனால் மிகவும் கோபமடைந்த அந்த சிறுவன் , "கோழையே வெளியேவா.." என்று கத்தினான்.
அதனை தொடர்ந்து,“கோழையே வெளியேவா.."அந்த சிறுவனின் அதே கூப்பாடு  திரும்பவும் ஒன்றுக்குமேற்பட்டமுறைஒலிப்பதை கேட்டான்
அந்த நேரத்தில் தான் அவனுடைைய தந்தை அவனுடையஅருகில் வந்தார். மகன் தன் தந்தையிடம் இது பற்றி கேட்டான். அவனது தந்தை சிரித்து கொண்டே, "நீ ஒரு வெற்றியாளன்" என்று சத்தமாககூறினார்.
உடன்   "நீ ஒரு வெற்றியாளன்." என மீண்டும் ஒன்று்க்குமேற்பட்டமுறை கூறியதை கேட்டனர்
ஏன் இவ்வாறு  நடக்கின்றது என்று அந்த சிறுவனுக்கு இன்னும் புரியவில்லை. நம்முடைய சொந்தக் குரல் மலைகளின் முகடுகளை அடைந்து  எவ்வாறுத் திரும்புகிறது என்பதை  தந்தைதன்னுடையமகனுக்கு , 'இது ஒரு எதிரொலி' .என்றும் நீ எதைச் சொன்னாலும் இவ்வாறான மலைமுகடுகள் உள்ள பகுதியில்ஒன்றிற்கு மேற்பட்டமுறை அதே குரலில் திரும்பத் திரும்ப கூறுவதை கேட்கலாம்." என்றும்  விளக்கமளித்தார்
தொடர்ந்து தந்தை தன் மகனிடம், “அதபோன்று . நாம் எதைப் பெற்றாலும் அது நமது செயலின் பிரதிபலிப்பே நம்முடைய வாழ்க்கை ஆகும. நாம் என்ன பேசுகிறோம், என்ன நினைக்கிறோம், என்ன செய்கின்றோமோ அதையே நாம் திரும்பப் பெறுகிறோம். நமது எதிர்காலம் இந்தக் எதிரொலிக்கின்ற குரல் போன்றது, நாம் என்ன செய்கின்றோமோ அதுதான்  நாளை நமக்குத் திரும்பவும் கிடைக்கும்.என்ற வாழ்க்கையின் அடிப்படையை தெரிந்துகொண்டால் நாமனைவரும் ஒன்றாக நன்றாக உயர்வாக வாழமுடியும்
மற்றவர்களை மதிக்கின்றோம் எனில்,  அதையே திரும்பப் பெறுவோம்.அதாவது நம்மை மற்றவர்கள் மதிப்பார்கள் நாம் கோழை என்று மனதிற்குள் நினைத்தால் அவ்வாறே நாம் கோழையாகிவிடுவோம்.  வெற்றியாளர் என்று நினைத்தால்,  அவ்வாறே வெற்றியாளராகிவிடுவோம்." என்று ஒரு நீண்ட விளக்கமளித்தார்